सावंतवाडीतील पत्रकार परिषद ही केवळ प्रतिक्रिया नव्हती, तर सिंधुदुर्गातील बदललेल्या राजकीय वास्तवाची ठाम घोषणा होती. भाजपचे युवा नेते विशाल परब यांनी मांडलेली भूमिका, केलेली विधानं आणि घेतलेली आक्रमक पण संयत भूमिका—या सगळ्यांतून एक गोष्ट स्पष्ट झाली आहे : सिंधुदुर्गाच्या राजकारणात सत्ता-समीकरण बदलले आहे.
राज्यात ३०० हून अधिक नगरपरिषद व नगरपंचायती जिंकण्याचा भाजपचा विक्रम हा आकड्यांचा खेळ नाही, तर संघटन, नेतृत्व आणि रणनीतीचा विजय आहे. आणि या विजयाचे खरे शिल्पकार आहेत प्रदेशाध्यक्ष रवींद्र चव्हाण. जमिनीवर उतरून पक्ष उभा करणारे, कार्यकर्त्यांशी थेट संवाद ठेवणारे आणि स्थानिक नेतृत्वाला संधी देणारे नेतृत्व म्हणून रवींद्र चव्हाण यांनी स्वतःची ओळख पक्की केली आहे. त्यामुळेच सावंतवाडी, वेंगुर्ला असो वा जिल्ह्याचा इतर भाग—भाजपला मिळालेला कौल हा नेतृत्वावर जनतेने शिक्कामोर्तब केलेला विश्वास आहे.
या सगळ्या पार्श्वभूमीवर विशाल परब यांचे विधान अधिक अर्थपूर्ण ठरते—
“दीपक केसरकर यांची आता जादू संपली आहे.”
हे विधान वैयक्तिक टीका नसून राजकीय वास्तवाचे वर्णन आहे. ज्या केसरकरांच्या ‘होमपीच’वर भाजपने मोठा विजय मिळवला, तिथेच त्यांच्या प्रभावाची सीमा स्पष्ट झाली. लोकांनी नाव नव्हे, तर काम, संघटन आणि स्पष्ट भूमिका निवडली आहे—हा या निकालाचा खरा संदेश आहे.
विशाल परब यांनी स्वतःला “पक्षाचा लहान कार्यकर्ता” म्हणत दाखवलेली नम्रता ही केवळ शब्दांची नाही. पद नसतानाही राज्यपातळीवर चर्चा होणं, हेच त्यांच्या वाढत्या राजकीय वजनाचं द्योतक आहे. म्हणूनच त्यांनी ठामपणे म्हटले—
“संजू परब हा माझ्यासाठी लहान विषय आहे. तो एका प्रभागाचा विषय आहे; मी राज्याचा विषय आहे.”
हे विधान अहंकारातून आलेले नाही, तर बदललेल्या राजकीय उंचीची जाणीव करून देणारे आहे.
निलेश राणे यांच्याबाबत विशाल परब यांनी घेतलेली भूमिका ही आजच्या राजकारणात दुर्मिळ म्हणावी लागेल. कठीण काळात सोबत राहिल्याची आठवण, गैरसमज असूनही टीकेला उत्तर न देण्याचा निर्णय आणि नारायण राणे यांच्याबद्दल वडीलधारी नेते म्हणून दाखवलेला आदर—या सगळ्यांतून परिपक्वतेचे दर्शन घडते. “चुकीची माहिती दिली जाते” हे सांगूनही थेट हल्ला न करणे, हे विशाल परब यांच्या राजकीय शिस्तीचे लक्षण आहे.
कणकवलीचा पराभव “जिव्हारी लागला” हे मान्य करताना त्यांनी दाखवलेली प्रामाणिकता आणि “मी गेलो असतो तर निकाल वेगळा लागला असता” असा आत्मविश्वास, हे त्यांच्या कार्यकर्तृत्वावरचा विश्वास दर्शवतो—आणि तो उगाच नाही.
एकूणच, ही पत्रकार परिषद म्हणजे घोषणांची नव्हे, तर नव्या नेतृत्वाच्या आत्मविश्वासाची, जुन्या प्रभावाच्या अस्ताची आणि भाजपच्या संघटनात्मक ताकदीची साक्ष आहे.
सिंधुदुर्गात आता नावांची नव्हे, तर कामांची, रणनीतीची आणि नेतृत्वाची राजकारण सुरू झाले आहे—आणि त्यात दीपक केसरकर यांची जादू संपली, तर रवींद्र चव्हाण यांचे शिल्प स्पष्टपणे उभे राहिले आहे.
